3 stycznia
Wczoraj dowiedziałam się o terminie operacji.
20 stycznia idę do szpitala, i jestem przerażona.
Około tygodnia będę w szpitalu, potem kilka tygodni na zwolnieniu, jeśli nie będzie żadnych komplikacji.
Histeroktomia całkowita czy częściowa, zostawią mi cokolwiek, czy wszystko usuną. Skończą się krwotoki, umieranie z bólu, nieprzespane noce, środki przeciwbólowe, anemia, ale czy nie zaczną się nowe, inne problemy.
Wczoraj czytając przeróżne internetowe fora, z każdym słowem byłam coraz bardziej przerażona. Historie niektóre niczym z najstraszniejszych horrorów.
Czy ja w momencie postarzeję się o 10 lat?
Czy będę musiała przyjmować hormony, bo inaczej nie będę mogła funkcjonować?
Czy mąż mnie zostawi, przestanie kochać bo przestanę być kobietą?
Boję się, tak bardzo się boję, że gdy otworzą mi brzuch coś tam jeszcze znajdą.
Los potrafi sprawić, że wszystkie nasze plany w jednym momencie przestają być ważne, istotne.
Zaczęłam biegać, (próbować), marzył mi się w tym roku półmaraton. Kilka treningów na bieżni, czułam się lepiej i wtedy właśnie, gdy byłam pełna nadziei trafiłam do szpitala by poddać się zabiegowi abrazji.
Teraz, gdy wszystko będzie dobrze, czeka mnie długa rekonwalescencja i nie wiem czy lub kiedy będę mogła znowu próbować zacząć biegać. Czy psychicznie dam radę jeszcze cokolwiek próbować.
Ja wiem, że macica tak powiększoną, uciskającą na inne narządy nie pozwala mi normalnie funkcjonować. Mam brzuch jakbym była w ciąży, ciągle jestem zmęczona, nie śpię. Wiem, że to ma mi pomóc, ale się boję.
Kolejna blizna, gdy w końcu zaczęłam w miarę akceptować swoje ciało.
Jak sobie z tym wszystkim poradzić?