"Potrzeba dużo czasu i miłości, by rzeczy wróciły na swoje miejsce. Przestrzenie ciała, dotąd kojarzone z bliskością, ciepłem, czułością, szanowane i pieszczone półmrokiem, nagle bezcześci się zimnymi narzędziami, światłem szpitalnych lamp i obcą ręką w lateksowej rękawiczce. Chcąc nie chcąc – gwałt. Na życie nakłada się śmierć, na otwartość – zamknięcie, na rozkosz – ból. Trzeba mozolnie porozdzielać ziarna maku od piasku. Poukładać, wypłakać.
Wrócić do siebie." Agnieszka Kaluga

Czułość w chorobie jest równie ważna, co leki, bliskość, poczucie bezpieczeństwa.
Gdy się przewracasz, i nie masz sił wstać, uzmysławiasz sobie ogromną samotność.
Przeszkadzasz, zawadzasz, potrzebujesz pomocy, a przecież życie obok toczy się normalnie. Są spotkania, imprezy, a ty tylko leżysz i jęczysz z bólu,  i znowu przegrywasz.

Komuś się nie chce odwiedzić Cię w szpitalu, ktoś woli iść na imprezę, niż posiedzieć z Tobą, gdy umierasz z bólu.
To łamie serce.