Szukając informacji na temat operacji, którą przeszłam, rekonwalescencji trafiłam na wiele historii, kobiet, które zmagały się z podobnymi problemami.
Najbardziej przeraziło mnie, że tak wiele kobiet wstydzi się przyznać, że przeszły operację, nie przyznają się. Swoim partnerom, mężom, rodzinom, znajomym, mówią, że miały jakiś drobny zabieg, a nie operację, często ratującą im życie.

Jest to trudne, to zrozumiałe, bo pojawia się lęk, że się zostanie odrzuconą przez mężczyznę, że już się nie będzie pełnowartościową kobietą, syndrom "pustej kobiety". Lęk, że znowu się usłyszy przykre słowa od innych kobiet.
Bo nikt nie dokopie kobiecie jak druga kobieta. Wstydzimy się mówić o swoich słabościach, niedoskonałościach, nakręcamy się i same się krzywdzimy, zamiast stać za sobą murem i się wspierać.
Wspierajmy się.
Tydzień po operacji, oglądam filmy, czytam książki, marzę o spacerze 🙏